​Schaam je niet mens te zijn, in beeld

Door vormgeefster/kunstenares Emilie Lauwers

Schaam je niet mens te zijn – wees trots! In je opent zich gewelf na gewelf tot in het oneindige. Je zal nooit af zijn en zo hoort het ook.

Toen Jelle me het stukje tekst van Tomas Tranströmer voorlas, zag ik Romaanse bogen voor me. Ik zag interieurs van abdijen, kloosters in een warm intern licht. Ik zag ook meteen iemand, in wie je kon duiken, van gewelf naar gewelf. Toen het gedicht ook 'Romaanse bogen' bleek te heten, wist ik dat de sterren er weer mee gemoeid waren. Zoals altijd was er weinig tijd voor het creëren van deze campagne. Misschien maakt dat het werken voor Festival van Vlaanderen Mechelen ook zo intens. We hechten allemaal veel waarde aan inhoud en betekenis en we staan allemaal paraat om het onmogelijke te doen. Het 'nooit-af-zijn' is onze visuele identiteit op het lijf geschreven. De maakbaarheid van de planeten van vorig seizoen, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, een nieuw zonnestelsel waar je de nietjes en de tape in kon zien zitten, de moedwillige imperfectie ook in de uitgesneden vormen van Lunalia - het is, bijna geheel eigenzinnig, een stempel geworden, een signatuur die zich nestelt in onze campagnes. Zo'n spoor kan je pas volgen als je een paar campagnes aan elkaar rijgt en daar zijn we nu. Het assumeren, nee zelfs koesteren van dat steeds in progress zijn, als mens, maar ook in beeld. Om in een mens te duiken, van gewelf naar gewelf, moet je een Hollywoodproductie zijn. Wij zijn knippen en plakken, maar de magie wordt daar groter door, en het is juist die poëzie die we willen cultiveren. De mens, in deze context, was voor mij meteen de musicus, de uitvoerder; hij of zij of zij met velen, die op het podium staan, die in het licht treden, die muziek voor ons maken. De gewelven waren de locaties van Musica Divina, vaak plaatsen waar je enkel binnen mag als het is voor een concert is, enkel tijdens het programma van dit festival. Daarom heb ik eerst silhouetten gekozen, één silhouet per avond, het silhouet van de artiest, die zich presenteert met zijn ensemble, die vertelt, tot stilte aanmaant, of danst. En uit die zwarte silhouetten heb ik details van de architectuur gesneden, portaaltjes, gevelornamenten, glasramen, bogen en gewelven. De mens opent zich doorheen die stukjes gebouw, heel kleinschalig, het is een stukje karton dat zich losmaakt van een ander stukje, het gebouw vouwt de mens open, en daardoor komt er licht in beeld. Een licht dat nog warmer is dan dat van vorig jaar, toen we in de ruimte vertoefden; want hier is een omhelzing van een engel in het spel, het is een koortsig moment van essentieel besef - een vurige boodschap ook: schaam je niet (want we hebben soms wel wat om ons voor te schamen) maar schaam je niet, wees trots dat je groeit, wees trots om wat je kan bieden. Het is niet veel, maar het is alles: de klanken van weer een programma vol schitterende muziek, en in mijn geval enkele papieren figuurtjes die passen in een enveloppe, een tafellampje en enkele plaatjes goudpapier die de ateliermuur veranderen in iets architecturaal monumentaals, tenminste, als de camera op de juiste plaats staat. Wees trots! En geniet.


EMILIE LAUWERS

Kunstenares en vormgeefster Emilie Lauwers studeerde grafische vormgeving/typografie in Gent. Ze ziet de vormgever als een vertaler, die op zoek gaat naar de juiste vorm op basis van de gegeven inhoud. Dat doet ze op een intuïtieve, maar sterk gestructureerde manier. Emilie werkte als vormgever voor o.a. Arjan van Dijk Groep, Operastudio Vlaanderen en Middagconcerten van Antwerpen. Ze verzorgde projecties voor barok ensemble Amaranthus en het koor Novecanto en is vast fotograaf bij theatergezelschap l'Acteur et l'écrit en Les Métamorphoses Orchestra. Als scenografe werkte ze o.a. voor de Vlaamse Opera en Het Paleis, als illustrator voor uitgeverijen als De Eenhoorn en Van Halewyck. Onlangs maakte ze de campagnebeelden voor Concertgebouw Brugge.